Erdoğan'ın emperyalist emelleri ve Batı'yı giderek daha çok endişelendiren strateji

París kaynaklı habere göre, 2026 başlarından itibaren Ankara, Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde Avrupa, Rusya, Suudi Arabistan ve Afrika arasında vazgeçilmez bir eksen olma hedefiyle yoğun ve çok yönlü bir dış politika izledi. Bu dönemde Mekke'de Suudi Arabistan ve Pakistan ile savunma paktı, Somali'de doğrudan askerî müdahale, Sahte bayraklı tankerlere aracılık gibi adımların bir araya gelmesi, Türkiye'nin bloklar arasında tarafsızlık stratejisini güçlendirdi. ()

Yazıda, bu politikanın rastgele olmadığı; Ahmet Davutoğlu'nun Stratejik Derinlik tezinden beslenen devlet politikası olarak kurgulandığı vurgulandı. Kemalist laik anlatının yerini milliyetçi, Sünni kimlik ve ekonomik bağımsızlık vurgusunun aldığı; bunun da Ankara'ya NATO içinde kalırken bölgesel aktörlerle eşzamanlı ilişkiler kurma imkânı sağladığı belirtildi. ()

Yazıda dikkat çekilen somut adımlar arasında 7 Ağustos 2026'da Mekke'de imzalanan üçlü savunma anlaşması ve Haziran 2026'da Suudi Arabistan ile imzalanan, Suriye post‑Assad ve Ürdün üzerinden Körfez'e kara erişimi sağlayacak demiryolu protokolleri yer aldı. Bu altyapı hamlesi resmen lojistik olarak tanımlansa da stratejik bir erişim hattı açmayı amaçlıyor. ()

Haberde ayrıca Türkiye'nin Sahra Altı ve Kuzey Afrika'daki varlığının hızlandığı; Bayraktar TB2 gibi savunma ihracatıyla Afrika pazarında önemli bir aktör haline geldiği, paralel olarak İstanbul Boğazı üzerinden geçen bazı tanker hareketlerinin Rus ekonomik çıkarlarına hizmet ettiği ve AB ile Avrupa deniz operasyonlarının bu gemileri izlemeye çalıştığı kaydedildi. Zengezur koridoru (TRIPP) girişimleriyle Azerbaycan‑Nahçıvan hattı üzerinden Orta Asya'ya erişim hedefinin panturanist bir anlatıyı tamamladığı ifade edildi. ()